Turta17 Ağustos 1999 Gerçeği
Bilmiyorum kimler hatırlar bu tarihin önemini, acısını, acı gerçeğini. Aslında söylenecek çok söz vardır bu tarihle ilgili ama susulur bir türlü cesaret edemez diller bu konuyu konuşmaya. Hasbel kader cesaret edenlerinde gözlerindeki yaş izin vermez cümleyi tamamlamaya. Tam 11 yıl önce yaşananları unutmuştur belki kimileri. Tam da unutulanları hatırlatmak için, bir kez daha vicdanları rahat uyuyanların huzurunu kaçırmak içindir bu sessiz çığlığım.
45 Saniyelik dehşeti canı yanan değil sadece, herkes ama herkes hatırlamalı. Tam 11 yıl önce dedim ya hayatın en büyük oyunu oynadığı zamandı işte. Türkiye’nin kara tarihlerinden biride işte bugündür. Ölüm sayılarının azaltıldığı, kumsaldan alınan kumlardan yapılan, çimentosu az kullanılan, kısacası kağıt evlerin yıkıldığı, acının içinde vicdanlarını kaybedenleri gördüğümüz gündür bugün. Saatler tam 03.02 ‘yi gösterdiğinde Kocaeli Gölcük merkezli yaşanan deprem 7,5 büyüklüğündeydi. Gecenin karanlığı hınzır bir oyun oynamış adeta içine çekmişti tam 17.480 kişiyi. Tabii eğer doğruysa bu rakam… Bir çok araştırmaların sonucuna göre daha fazla çıkmıştı çünkü. Atılan çığlıklar duyulmamış, kimse nolduğunu anlamamıştı. Evet Türkiye geçmişte de ağır depremler geçirmişti ama kimse o tarihe kadar bu acı gerçekten haberdar değildi. Gün geldi ve yüzümüze vuruldu bu gerçek. Hınzır karanlık aldı götürdü 17.480 kişiyi. Kimse durduramadı, tutamadı ellerinden. Tutulan eller son nefesini göçükten çıkarken verdi. Yaşlar sel oldu aktı. Mucizenin ne olduğunu 17 Ağustos öğretti bize. Acının ne olduğunu da.
Yazarken bile yüreğim acıyor inanın. Mahşer yeriydi her yer. Adeta herkes önce kendi canının derdine sonra cananın derdine düşmüştü. Apartmanlar mezar olmuştu bir anda. 45 saniyede yol tamamen iki ortadan ayrılmış içine binlerce canı, cananı almış sonra yine 45 saniye içinde kapanmıştı. Bilim adamlarının dilini yuttuğu olaylar yaşandı. Mucizeler, hiç bir şekilde açıklanamayacak olaylar ardı arkasına yaşanıyordu. Yıldızların gökyüzünü sardığı, ayın gökyüzünü terk ettiği o gece aşırı sıcak vardı. Kim derdi ki o sıcak depremin habercisi. Gece 03.02 saatlerinde kulakları sağır eden bir ses ardından bir anda yerle bir olan evler, binalar, şehirler. Acılar büyüktü. Çok canlar yandı. Çok davalar açıldı ama ne yazik ki zaman aşımına uğradı hepsi, ertelendi. Acılara bir acı daha katıldı. İsyanlar daha da büyüdü. Yürekler yandı.
Depremden sonra yaşananlarda bir hayli kötüydü ve unutulmadı. Morglar doldu taştı. Sokaklar ölüler ve yaralılarla doluydu. İzmit’te yaşanan dramlar diz boyuydu. Ardı arkasına enkazdan çıkarılan ölülerin muhafaza edecek kapasitede morg olmadığı için Büyükşehir Belediyesi’nin Olimpik Buz Pateni salonu morg olarak kullanıldı. Buzhaneler bile ölülerle doldu taştı. O günün gazetelerine baktığımda o kadar acı şeyler okudum ki. Depremi belgelemek için olay yerlerine giden gazetecilerin çoğu ağlamaktan ya da girdiği şoktan haberlerini tamamlayamamış. Tamamlayanların karelerine yansıyanlarda tüyler ürpertici.
İlker Sarıer’in yazdığı yazıda anlatıyor yazar. Depremden sonra Avcılara gidiyor. Her yer yıkılan binalarla dolu. Sonra iki bayan el ediyor arabaya. Sokaklar mahşer yeri. Genç bayan ve annesi hala şok geçiriyor. Kadın yaşadıklarını anlatıyor yazara. Biz diyor 8 katlı iki, ikiz binada oturuyorduk. Bizimki B bloktu. A blok tuzla buz oldu. İnanabiliyor musunuz aynı müteahhitin elinden çıkan bir bina tuzla buz oluyor fakat diğeri sapasağlam ayakta. Şerefin, ahlakın meslek hayatındaki önemini anladık biz bu depremden sonra. Üç kuruşun hesabını yapanların yaptığı evlerin mezar olduğunu gördük. Daha neler neler yaşadık, neler neler gördük anlatmaya ne kalem ne kağıt yeter.
17 Ağustos depreminde hayatını kaybedenlere Allah’tan Rahmet ailelerine sabır diliyorum. Evet 11 yıl geçti ama acılar taze, yürekler hala yanık, gözler yaşlı. Acı tarih hala akıllarda… Sözcükler yetmiyor bu acıyı anlatmaya. Eğer bu yazıyı okuyorsanız şuanda sadece okuyup geçmeyin; unutmayın, unutturmayın sizde yaşananları…
